Sprekers:

Echte mensen, 

met echte verhalen...


Niek van den Adel

Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat. 

“Mensen vragen mij wel eens,
hoe kun je toch zo positief blijven met zoveel pijn?
Ik vraag dan altijd hoe ze toch zo negatief
kunnen blijven zonder pijn.”

In 2010 verandert er door zijn ongeluk een hoop. Hij heeft dankzij zijn dwarslaesie en syryngomeylie geleerd om geluk te mogen ervaren.                      Elke dag weer, ook als de dag, ondanks 43 pillen per dag, begint met veel pijn. En of het nou fysieke pijn is, mentale pijn of organisatiepijn, dat
maakt hem niet uit. Leuk is het niet maar je kan er mee dealen als je daarvoor kiest.

Hij doe niets anders dan metaforen en verhalen vertellen. Over verliefd worden op zijn therapeute, hij neemt mensen weer terug naar de essentie van ons leven. Waarom we de dingen doen waarom we ze doen. En als we ze dan doen, worden we daar dan nog gelukkig van?

We leven in een tijd die qua snelheid zijn weergang niet kent. Hoe blijven we overeind, bij onszelf en leven we het leven wat we willen…  In plaats van geleefd worden.  Het verhaal gaat over oprecht aandacht geven, over de utopie van gastvrijheid, over lachen en over huilen. Over geluk zit niet in je benen,
over omgang met de bezoeker en jouw collega. Over bliepmiepen, over de beste dienstverlener ter wereld; Joep zijn hulphond, inspiratie en motivatie. Over dat geluk niet in je benen zit en nog veel meer. Dat heeft dan ook alles en helemaal niets met pijn te maken. Wat valt er te leren van een levensgenieter die dankbaar is voor zijn pijn? De hoge pieken en dalen van zijn leven zullen zorgen voor een
lach en een traan op het podium. Een optreden waar u nog lang van na zult genieten.
Ondanks alle pijn..

Rico Bakker

Ik geloof dat er NIETS is dat ik NIET kan (leren)

‘’Mijn naam is Rico Bakker. Ik ben 27 jaar en woon met mijn vriendin in Groningen, de mooiste stad van Nederland… Natuurlijk! ;-)

 En net als iedereen op deze planeet, wil ik graag ergens bij horen. Maar dat lukte niet altijd… 15 jaar geleden werd ik gepest, en durfde ik niet altijd voor mijzelf op te komen… Tegenwoordig mag ik op prachtige evenementen vertellen over creativiteit en vernieuwing.

 Ik ben ambitieus en ik ben een strever. Ik heb een soort stip op de horizon waar ik graag naar toe wil. Maar elke keer als ik dichter bij die stip kom, dan verplaatst die stip zich een beetje. Op zulke momenten sta ik graag stil bij waar ik nu sta en waar ik een jaar, of twee, of tien, geleden stond…

Want ik ben ook maar ooit begonnen… En dat vergeet ik soms bijna.

 

Ooit op een dag zei ik: ‘’ik wil trainer worden!’’ en toen ben ik dat gaan doen. Toen zei ik: ‘’nee wacht eens, ik wil spreker worden!’’ en toen ben ik dat gaan doen. Toen riep ik: ‘’ik wil een podcast!’’ en dat ben ik gaan doen… Ik weet niet precies wat het volgende ding gaat zijn, maar ik weet wel dat ik het ga doen.

 En tussen het stellen van een doel of het uitspreken van een wens of droom, en die daadwerkelijk bereiken, zitten veel stappen… Stappen die gezamenlijk het eindresultaat vormen, maar los van elkaar niet significant lijken. Ik ben altijd begonnen aan dingen waar ik nog niet klaar voor was. Men zegt wel fake it till you make it, maar eigenlijk is het fake it while you make it…

 Ik geloof dat er NIETS is dat ik NIET kan (leren) en die overtuiging helpt mij om nieuwe dingen te proberen, fouten te maken en successen te behalen.’’

Saskia Claassens-Hopstaken

Ik zat vijf maanden in de buik van mijn moeder toen mijn vader in een dronken bui bedacht dat ik niet zijn kind was. Samen met zijn net zo dronken broer achtervolgde hij mijn moeder met een mes om dat kind uit haar buik te gaan snijden. Mijn moeder vluchtte weg en rende in paniek de galerij op. Daar viel ze plat op haar zwangere buik op de grond. Doodsangsten uitstaand lukte het haar om weg te komen. De volgende dag was mijn vader zoals altijd vol berouw. Tot hij weer de volgende keer dronken zou zijn... Al in de buik van mijn moeder speelde angst een hoofdrol in mijn leven. Dit is de eerste veertig jaar van mijn leven zo gebleven. Mijn moeder scheidde van mijn vader in mijn eerste levensjaar waarbij mijn vader duidelijk aangaf dat ze “dat kind” wel mee mocht nemen als hij de flat maar kreeg. De angst voor afwijzing die mijn leven zou gaan bepalen werd daar gevormd. Als je eigen vader je niet eens wilt, wie zou je dan wel in hemelsnaam willen?

De angst voor afwijzing bepaalde mijn kindertijd. Ik werd een makkelijke prooi voor mensen die weinig goeds in de zin hadden. Grenzen kon ik niet aangeven, want ik stond in dienst van anderen. In mijn tienertijd was ik er klaar mee. Ik had inmiddels al meerdere negatieve ervaringen opgedaan en ik besloot mezelf te gaan wapenen. Ik werd hard en stoer van buiten. Van binnen bleef ik echter het angstige meisje. Dit patroon heb ik nog tientallen jaren volgehouden. Ik deed me anders voor dan ik was om mijn kwetsbaarheid te verbergen. Uiteindelijk resulteerde dit als veertiger in een fikse burn out.

Ik wist toen net dat ik een vrouw was met een hoge gevoeligheid en een even hoge intelligentie. Het voelde echter alleen maar alsof ik een nog grotere mislukkeling was toen ik dat ontdekte. Waarom had ik mijn school niet afgemaakt als ik zo slim was? Waarom had ik meer dan veertien werkgevers versleten? Wie is er nu hoogbegaafd en heeft zelfs niet eens haar middelbare school afgemaakt?! Nou, ik dus.

Ik maakte kennis met de positieve desintegratie theorie van prof. Dabrowski en dit veranderde mijn leven. Het bracht me inzicht in mezelf en mijn afgelegde pad. Ik ontdekte mijn talenten en ik leerde hoe mijn altijd aanwezige angst voor afwijzing mij belemmerde in het ontwikkelen van mijn autonome authentieke zelf. Niet iemand anders maar ikzelf was mijn grootste gevaar en belemmering.

Het was de start van een nieuw leven. Een leven waarin ik mijn eigen praktijk opende als jeugd- en gezinscoach gespecialiseerd in hooggevoeligheid en hoogbegaafdheid. Praktijk SAS, wat staat voor Sensitief Authentiek Sterk. Hierin begeleid ik kinderen en hun ouders bij het gaan leven vanuit hun authentieke zelf.

Ik vertaalde de positieve desintegratie theorie naar een methodiek die voor kinderen, jongeren en volwassen ingezet kan worden en ik leid nu professionals in hulpverlening en onderwijs op in deze methodiek. Ik schreef een kinderboek om talentvolle kinderen te helpen en dat boek wordt nu zelfs in Amerika uitgegeven. Ik ben ervan overtuigd dat wanneer je leeft en werkt vanuit je hart je alles kunt bereiken wat je wilt. Zelfs zonder middelbare schooldiploma!

Richard de Hoop

Geef de hoop nooit op, behalve de hoop op een beter verleden!

 

Richard de Hoop is naast een veelgevraagde internationale spreker over samenwerken en veerkracht vooral een blij ei.

De relatie met zijn vader was het best te omschrijven als: “Niet gehoord, niet gezien, ben ik wel gewenst?”

Hij verliest zijn oudere broer aan AIDS door een vuile heroïne naald.

Hij verliest zijn prachtige 20 jarige dochter, Sanne, door een stom auto-ongeluk

Lijdend aan het post traumatisch groeisyndroom kan het niet anders dan dat hij zich is gaan verdiepen in veerkracht.

Wat is veerkracht? Hoe ontwikkel je dat? Hoe zet je het in?

Daarover zal hij met jullie praten en zingen!

 

Luistertip: Podcast “De moeite waard” die hij samen met Niek van de Adel opneemt. 

Hoe kan je als mens gelukkiger worden na een grote tegenslag?

Samen met nog drie vrienden overleefde Ferry de aanslag op het Bataclan theater in Parijs op 13 november 2015 waar 89 mensen werden doodgeschoten. Een afschuwelijke ervaring die hem juist minder bang en boos maakte en meer uit het leven liet halen. Ferry besloot lotgenoten te helpen, PTSS-awareness te creëren, actief met de overheid de opvang na terreur te verbeteren en in gesprek te gaan met families van terroristen. Kortom; hij ging verbintenissen aan en besloot de regie over zijn leven terug te pakken. En? Hij werd een gelukkiger mens.

Hij vindt het belangrijk om vandaag de dag een positief tegengeluid te laten horen. Hij denkt dat het zelden zo hard nodig is geweest. De maatschappij verhard (weer) en mensen zijn steeds minder tolerant of dit nu gaat om religie, etnische afkomst of seksuele geaardheid. Wees eens wat aardiger voor elkaar. Het is echt niet zo moeilijk. Toch?

 

 

 

 

Leestip! Souvenirs - Beter na Bataclan. Een boek over Ferry’s ervaringen van die vreselijke vrijdagavond en de vijf jaar erna: ervaringen die hij niemand gunt, met gevolgen die hij nooit had willen missen.             Ferry is een ‘ouwe zeikerd’. Hij is boos. Op op zijn omgeving, op de scheiding van zijn ouders, op alles wat niet goed loopt, op de wereld in het algemeen.Tot 13 november 2015. Dan is hij met vrienden bij een concert in het Parijse theater Bataclan als drie mannen met Kalasjnikovs het vuur openen in de volgepakte zaal. Ferry ziet en voelt hoe tientallen mensen naast hem worden gedood. Even weet hij zeker dat ook zijn leven voorbij is. Maar kruipend door het bloed en over de lichamen weet hij wonder boven wonder te ontsnappen.Die ervaring verandert zijn leven. Langzaam maakt zijn boosheid plaats voor dankbaarheid en vergeving, met als hoogtepunt het feit dat hij bevriend raakt met de vader van één van de aanslagplegers. Hij vertelt zijn optimistische verhaal voor een steeds groter publiek. Zo verandert de ‘ouwe zeikerd’ in een inspirator.  

 

Lopen kan ik niet meer, maar vliegen ga ik leren!

Dit zei Willem drie jaar geleden, nadat hij door een motorongeluk in een rolstoel terecht is gekomen. Hij vertelt over de reis die hij aflegt om zijn grootste droom werkelijkheid te maken; Kitesurfen op de golven voor de kust van Zuid-Afrika. Maar kan dat wel, met verlamde benen?

 

Een persoonlijk verhaal over het realiseren van doelen, najagen van dromen en omgaan met tegenslag. Een verhaal dat je bijblijft. 

 

Jaap Bressers

Jaap Bressers is één van de meest gevraagde motivatiesprekers van Nederland. Hij laat je positief nadenken over uitdagingen en mogelijkheden. Jaap laat je ervaren dat iedereen, ongeacht de omstandigheden, op zijn eigen manier het verschil kan maken.


In 2005 liep Jaap bij een duik in de zee een hoge dwarslaesie op, raakte bijna volledig verlamd en kwam in een rolstoel terecht. Toch wil hij met niemand ruilen. We krijgen allemaal met tegenslagen en uitdagingen te maken. Zowel op ons werk als thuis. De manier hoe we ermee omgaan bepaalt de kwaliteit van ons leven.
Is het alleen een beperking of ligt er ook een kans? Een kans om te vernieuwen? Als vandaag de uitgangssituatie is, waar wil je dan naartoe? Juist toen Jaap zijn uitdaging serieus nam en tegelijkertijd op zoek ging naar de mogelijkheden, veranderde er iets in zijn leven en werd het weer compleet.

Yvonne Lammertink

 Yvonne is geboren als 1 van een eeneiige tweeling. Toen zij anderhalf was is een progressieve spierziekte bij hen vastgesteld, met een geschatte levensverwachting van 5 jaar.  Yvonne’s tweelingzus overleed toen zij 12 was. Iedereen dacht dat ook Yvonne met ongeveer 2 jaar zou overlijden. Maar zij bleef leven en is nu 37. Toen zij na 3 jaar besefte dat ze er nog was, heeft Yvonne voor het leven gekozen, met al zijn plus en min punten. 

Dit maakte in haar hoofd ruimte voor toekomstperspectief en zorgde ook letterlijk dat haar wereld groter werd. Het geleerd Yvonne om prioriteiten te stellen en datgene te doen wat er voor haar echt belangrijk is. 

Yvonne helpt nu ook andere mensen om impact te maken door te kiezen voor hun actuele life purpose. Dit doet zij door haar levenswijsheid te combineren met theorie over veerkracht uit haar studie Humanistiek.

Redo

Redouan Ait Chitt, beter bekend als REDO, is een professioneel danser en spreker die de hele wereld over reist voor shows, workshops, lezingen en competities.
Een carrière als danser was voor hem echter niet de meest voor de hand liggende keuze…
Zonder enige medische verklaring werd Redo geboren met een korte rechterarm zonder ellebooggewricht, een totaal aan
vijf vingers – twee aan zijn rechterhand en drie aan zijn linkerhand – geen rechterheup en een korter rechterbeen, welke wordt verlengd middels een prothese. Deze lijst aan beperkingen hebben hem er niet van weerhouden zijn dromen na te jagen.

Als klein jongetje weigerde hij gebruik te maken van alle speciale hulpmiddelen die hem werden aangeboden. Met veel vallen en opstaan is hij erachter gekomen waar zijn passie ligt: dansen.
Deze eigenwijze houding, in combinatie met onuitputtelijke wilskracht en doorzettingsvermogen, heeft ertoe geleid dat Redo nu tot de top van de danswereld behoort. Met tours in binnen- en buitenland, optredens in de meest prestigieuze theaters en (internationale) samenwerkingen, leeft hij momenteel zijn droom. In april 2010 werd Redo onderdeel van de internationale breakdance crew: ILL-Abilities™.
ILL-Abilities is een all-star team dat bestaat uit 's werelds beste dansers, die allemaal een verschillende beperking hebben. Samen hebben ze diverse dansvoorstellingen geproduceerd wat leidde tot een 2013 Olivier Award-nominatie in de categorie:
"Outstanding Achievement in Dance". Naast de voorstellingen gebruikt ILL-Abilities motivational entertainment programs en workshops op het gebied van inclusie om mensen te helpen ontdekken waar hun eigen kracht en mogelijkheden liggen. In 2019 schreef hij geschiedenis door het winnen van “De Zwaan”, de meest prestigieuze dansprijs van Nederland. Hiermee is hij de eerste autodidactische hiphopdanser die zo’n dergelijke prijs wint. “Wanneer je voor jezelf een excuus creëert,
dan ontstaan er juist beperkingen.” Redo gelooft dat, met de juiste houding, persoonlijke drive en door uit je comfortzone te stappen, eigen grenzen verlegd kunnen worden. Zijn motto: “NO EXCUSES, NO LIMITS”

Sulayman El Mathari

“Hoe hoog ik ooit mag vliegen,

ik zal nooit vergeten,
waar ik ben opgestegen.”

woordkunstenaar Sulayman

 

 

“Het begon allemaal op 13-jarige leeftijd. Als getuige van een ingrijpende gebeurtenis begon ik met stotteren, waarschijnlijk door de schrik van het moment. Daarvoor stond ik bekend als de jongen die altijd zijn mond opentrok en veel praatte. Nu was dat ineens het tegenovergestelde.”

Het had een grote impact op hem; hij werd voorzichtig met praten. “In het begin had ik er moeite mee dat dit zo was. Acceptatie ervan heeft even geduurd. Ik trok mezelf terug en zocht mijn uitlaatklep in het schrijven. Ging hiervoor naar plekken waar ik lekker alleen kon zijn. Ik was veel op mijn eigen kamer of buiten op het voetbalpleintje in de buurt. Daar kon ik mezelf zijn en schreef ik over waar ik aan dacht en wat ik voelde. Wat ik daarvoor deed met praten, deed ik nu met pen en papier.”

Het moeilijkste punt in Sulayman's leven was het moment dat hij besloot niet meer te praten. Door het stotteren en het niet uit zijn woorden komen sloeg hij dicht. In die periode ging hij met pen en papier te werk om zijn gevoelens toch naar de buiten wereld toe te kunnen uiten. Daar diep in de put van zijn leven werd een woordkunstenaar geboren...

"Ga je voor je zelf staan of laat je je leven bepalen door anderen?"

Wat kan je leren van een ontvoering in erbarmelijke omstandigheden? Arjan ontdekte dat hij meer kon dan hij dacht. Nu is het zijn missie om jouw keuzevrijheid te vergroten. Voor 607 dagen werd Arjan Erkel gevangen gehouden door een groep gewapende en gemaskerde moslimrebellen toen hij in Rusland werkte als humanitair hulpverlener. In Dagestan zat hij onder erbarmelijke omstandigheden vast zoals een donker hok onder de grond van 1.5 meter bij 2 meter. Geheel alleen met soms insecten en ongedierte als gezelschap was het een lange en eenzame strijd tegen onzekerheid met een gebrek aan vertrouwen, veiligheid en comfort.

Zijn lezingen focussen op de inzichten die hij uit zijn harde en hopelijk niet herkenbare situatie heeft opgedaan. Hoe blijf je mentaal zo sterk mogelijk in zelfs de moeilijkste situaties?

 

Leestip! "Ontvoerd"

Van augustus 2002 tot april 2004 hebben gewapende en gemaskerde moslim-rebellen in Dagestan me gevangen onder ontzettende omstandigheden. Gedurende 607 dagen werd ik opgesloten in donkere kelders, zwaar beveiligde slaapkamers en uiteindelijk de langste periode in een donker ondergronds hok van anderhalve meter bij twee meter met als enige gezelschap van de insecten en muizen.Ik zat vijftien maanden in dit hok en ik heb gedurende al die tijd geen gezichten gezien. De zwaarbewapende moslimrebellen die me bewaakten droegen bivakmutsen. Ik werd mentaal heen en weer geslingerd tussen hoop en wanhoop. Naast het verlies van mijn vrijheid, moest ik ook afhankelijk zijn van anderen om me eruit te krijgen. Op de ergste momenten voelde ik me niet alleen, maar ook vergeten. Mijn gijzelaarssituatie was een lange strijd tegen onzekerheid, stress, gebrek aan duidelijkheid, eenzaamheid, wanhoop en gebrek aan vertrouwen, veiligheid en comfort.

Elke dag kan mijn laatste zijn. Al snel realiseerde ik me dat ik al het mogelijke moest doen om het beste uit de situatie waarin ik was te maken door een connectie te zoeken met mijn ontvoerders en door constant te reflecteren op mijn eigen gedrag. Werken aan veiligheid, vertrouwen en mogelijkheden in plaats van het te verergeren door negativisme en vijandigheid, daagde ik mezelf elke dag uit. Ik heb geleerd om mijn eigen grenzen te verleggen. Ik heb geleerd wat geduld, discipline en doorzettingsvermogen echt betekenen. Maar ik heb ook ervaren hoe het is om geen tranen meer te hebben om te huilen. Ik heb ervaren wat empathie kan doen tussen wederzijdse relaties. Het heeft me geholpen om te overleven.

Wat kies jij: onderuit of vooruit? 

Op haar zestiende kreeg Joyce de diagnose Ushersyndroom: “je wordt doof én blind”. Langzaam verliest ze haar twee zintuigen waarmee ze communiceert en zelfstandig kan functioneren. Ze leeft in een continu veranderproces met de keuze: hoe ga ik hier mee om? Ondanks alles ziet Joyce de wereld positief, want zoals zij zelf zegt: “Ik hoef niet te kunnen zien om een visie te hebben én ik hoef niet te kunnen horen om gehoord te worden.” Veranderingen krijgen we allemaal op ons pad en doen een enorm beroep op onze persoonlijke wendbaarheid. Kies je ervoor om je te laten leiden door angst en vast te willen houden aan het oude vertrouwde? Of zie jij momenten van verandering als een kans om van te leren en te groeien? Kortom: hoe wendbaar ben jij?

Leestip:  ‘Niet horen Niet zien Niet zwijgen’. 

Als Joyce zeventien is, zegt een arts tegen haar dat ze niet van waarde zal zijn voor de maatschappij. Hij suggereert dat ze maar een taal moet gaan leren. ‘Dan kun je misschien een keer een boek vertalen.’ Meer zit er voor haar niet in, is zijn boodschap. Joyce weet op dat moment net dat ze lijdt aan het zeer zeldzame Ushersyndroom, dat ervoor zorgt dat ze steeds slechter gaat horen en zien en rond haar veertigste doof en blind zal zijn. De diagnose maakt dat ze haast heeft: ze wil alles zien, alles doen, alles leren, alles meemaken voordat haar wereld definitief donker en stil wordt. Ze is in voortdurend gevecht met haar ziekte, wanhopig op zoek naar een manier om er blij mee te zijn – tot ze inziet dat dat een strijd is die ze nooit kan winnen. Dan begint ze ervan overtuigd te raken dat ze de wereld iets te vertellen heeft. Dat ze straks niet meer kan horen of zien, hoeft niet te betekenen dat ze ook zal zwijgen. Nu is ze getrouwd, moeder van twee kinderen, ondernemer en veelgevraagd spreker. Ze kan de invallende duisternis en de stilte niet tegenhouden, maar haar verhaal wel gebruiken om anderen te inspireren en beter te leren omgaan met veranderingen. En nee, ze heeft nooit een boek vertaald. Ze heeft er wel een geschreven. En wát voor een.

 

Zaterdag 12 juni a.s. vertelt ze over hoe ze haar persoonlijke uitdagingen om heeft kunnen buigen van een bedreiging naar een kans. Ze deelt haar prachtige levensverhaal met haar beste persoonlijke inzichten gecombineerd met de psychologie van veranderen.
Je ontdekt dat iedere verandering de katalysator of voedingsbodem kan zijn voor toekomstige kansen en successen.

Dus wat kies jij: onderuit of vooruit? 

Melvin Redeker

Van kansloos naar kansrijk.

Hij ging als een ijzersterke bergbeklimmer het ziekenhuis in en kwam er als een wrak uit. Het overkwam avonturier Melvin Redeker na een onschuldige operatie.

 

Melvin is een topfitte Himalaya klimmer die de grenzen van het Nederlandse Alpinisme verlegt met gewaagde Himalaya expedities. Zijn passie is verticaal klimmen op de grens van zijn moed. Met zijn touwgenoot een sneeuwstorm uitzitten op een smalle bivakrichel in de Himalaya? Overnachten in het verticale met de benen bungelend boven de afgrond? Melvin heeft er ervaring mee. “Dromen zijn er om ze te realiseren”, aldus Melvin. Hij droomt van bergtoppen die zelden of nooit door een mens zijn begaan. Hij vertrekt naar de Himalaya waar hij altijd met het hele team de top bereikt.   

Na een kleine operatie komt hij nauwelijks nog de trap op. “Mijn lichaam was niet meer die betrouwbare metgezel. Het leek wel of ik in een ander lichaam terecht was gekomen. Vrijwel iedere week deden zich nieuwe symptomen voor en mijn gezondheid verslechterde met de week. Het was lastig met dit grillige verloop om te gaan.” Het heeft enorme impact op zijn privéleven en de mensen om hem heen. Melvin verliest zijn baan én zijn relatie. 

 Van de ene op de andere dag kan hij niet meer lezen. De huisarts adviseert om zijn ogen na te laten meten bij de opticien, maar die vindt geen afwijkingen. Verder onderzoek vindt de huisarts niet nodig: “Met zulke biceps kan ik je niet naar de internist sturen”, bijt hij Melvin toe. “Ik realiseerde me dat ik van Nederlandse artsen niet veel hoefde te verwachten. Op dat moment begon mijn zoektocht naar een verloren gezondheid.”
Het is maar goed dat Melvin toen niet wist dat die zoektocht 15 jaar zou duren. Zijn persoonlijke verhaal over omgaan met tegenslag, weerstand, geduld, nooit opgeven en jezelf opnieuw uitvinden.

 

Swetlana Westermeijer

Swetlana is net 4 weken bevallen van haar zoontje als plotseling haar oudste dochtertje van 2 jaar een lawine van epileptische aanvallen krijgt. Niet eentje, maar tientallen aanvallen. Elke dag. 

De schrik is enorm en halsoverkop komt het hele gezin in een mallemolen terecht van onderzoeken, ziekenhuis opnamen, medicatie en ondraaglijke onzekerheid. Niemand weet precies wat er aan de hand is. Behandelingen slaan niet aan en binnen enkele maanden gaat haar dochtertje in ontwikkeling zo hard achteruit dat ze niet meer kan praten en dingen niet meer begrijpt. Ze raakt zwaar verstandelijk beperkt en is autistisch. 

“Het is de nachtmerrie van elke ouder en ineens zat ik er midden in. De onzekerheid, het medische circuit en vooral de mentale klap als je langzaam gaat beseffen: dit gaat niet weg. Mijn kind wordt niet beter en we weten niet hoe het verder gaat.” 

Ruim 10 jaar staat Swetlana in de overleefstand. Als moeder, mantelzorger maar ook als verpleegster en zorg coördinator.  Alles draait om haar dochtertje. 

 

“Mijn werk was een plek om uit te rusten. Ik bleef maar doorgaan want dat doe je als moeder. Totdat iemand mij de vraag stelde: en wat voor leuke dingen doe jij nu voor jezelf? Ik bleef stil en brak. Die kwam wel even binnen. Ik besefte dat ik totaal geen regie meer had over mijn leven.”

Swetlana besluit om op zoek te gaan naar zichzelf. Ze ontdekt dat ze zichzelf gruwelijk tekort doet en daar lijden ook haar naasten onder. Een verhaal over haar zoektocht naar antwoorden, acceptatie, omgaan met tegenslag en het vinden van je innerlijke kracht en kiezen voor jezelf. Een taboe doorbrekend verhaal over persoonlijk leiderschap en moeilijke keuzes maken.

Haar ervaringen en levenslessen geeft Swetlana graag door aan anderen. Daarnaast is ze ook professioneel coach voor ‘overlevers’ van heftige gebeurtenissen. 

“Als ik iemand met mijn verhaal kan inspireren om die ene stap te maken naar een mooier en gelukkiger leven dan is mijn missie geslaagd.”